BRON: www.yurisolinger.nl

Het echte 1500m gevoel - Yuri Solinger

Het is zondagavond ergens in februari. Het seizoen is in volle gang en de belangrijke wedstrijden komen er weer aan.

Ik heb ontbeten en een eerste warming-up gedaan. Mijn lichaam begint te vermoeden dat er wat verschrikkelijks te gebeuren staat. Maar zoals het een echte sporter betaamd laat hij niks merken en laat de benen in de waan dat er een avondje bioscoop aan staat te komen. Het laatste uur voor de 1500 meter race is aangebroken. De benen weten nog steeds niet van het hele gebeuren af. Het moment is aangebroken dat je iets moet laten doorschemeren. Je begint met infietsen en houdt je benen voor dat je op weg bent vanaf de bioscoop naar de snackbar. De benen voelen hierdoor goed en ontspannen.

Na da algemene warming-up neem je even je rust. De benen komen in de goede stemming en zijn nu in de veronderstelling dat je op de bank zit met een patatje en een broodje hamburger speciaal van de patatzaak op de hoek.

30 minuten voor de start gaat de specifieke warming-up beginnen. Je trekt een paar sprintjes en doet een paar sprongen. Het lichaam wordt nu een beetje argwanend en begint te zweten. Je weet de benen nog net te overtuigen dat je de frietsaus bent vergeten en zo nog even terug bent gerend naar de patatzaak voor de saus.

Nadat je de laatste rust voor de start genomen hebt zijn je benen overtuigd van het feit dat ze een rustig pijnloos avondje tegemoet gaan.

Je gaat naar de start wacht op het schot en gaat. Na 300 meter heeft het hart als eerste door dat er wat aan de hand is en slaat alarm. Voordat de rest van het lichaam op de hoogte is zijn er een volgende 400 meter verstreken. Je ziet nog twee ronden op het bord, de benen beginnen te schreeuwen: “waar ben je in godsnaam mee bezig” en beginnen tegen te stribbelen. Als je op de kruising bent is het niet meer te vermijden, de benen, het hart en de romp hebben, na druk overleg, door dat je de boel voor de gek houdt. Als je de bel hoort schallen, gooit je lichaam, met voorop je benen de handdoek in de ring. Je hoort ze nog net schreeuwen dat je een grote eikel bent. Nu is de laatste ronde door het afhaken van de benen een ware helletocht. Eenmaal over de lijn, met een groot verval in de slotronde, krijg je na 2 rondjes je verdiende loon. Je maag werpt de hele daginhoud naar buiten. Hier word je met je eigen leugens om de oren geslagen want uit de uitwerpselen blijkt dat er geen sprake is van patat of zelfs maar een piepklein stukje hamburger. Ten slotte laten je benen nog 15 minuten niks van zich horen en kan je zodoende alleen nog op het bankje liggen, waar de coach je verteld dat je laatste ronde wat zwak leek.

Na een goede massage in het hotel denk je dat jij en je benen weer de vrede bewaren. Als je om twee uur nacht’s nog wakker bent door het napraten van de benen met longen en bloedvaten weet je dat dit een illusie was.

Na twee dagen onderhandelen met je benen door middel van rust en rustige duurritjes is op woensdag de vrede daar en kan het aanstaande weekend beter een 1000 meter gereden worden.

Dit is het ECHTE 1500 meter gevoel

(c)yuri solinger